روزگار عجیبی است می دانم و میدانی بین مردم که هستم با خودم میگم وای چرا ادمها اینطوری شدن بی تقاوت هر کی سعی میکنه خودش رو یه جوری نجات بده هیچکی به فکر حتی نزدیکانش نیست راحت و ساده از هم میگذرند دنیایی غریبی است هیچوقت شاید تو باورمون نمی گنجید یه روزی ادمها اینطور بشن اما شدن مثل می جوداتی که بودن و در کنار هم بودن فقط براشون یه مجبور یا عادت شده انگار همه دوست دارند تو قار تنهایی خودشون باشن و کسی به کارشون کار نداشته باشه همه افسرده اند انگار یکی پودر این مرض رو تو مردم پاشیده مریضی بدی به هیچکی رحم نمیکنه سن و سال هم نمیشناسه ولی من نمی تونم نمی تونم خودم رو عوض کنم البته کمی فرق کردم اما هنوز از غم دبگران غمناکم هنوز نمی تونم ناراحتی کسی و ببینم و تحمل کنم و خدا می دونه تا انجایی که بتونم بهشون کمک میکنم این حرفا گفتن نداره فقط میخواستم اینو بگم که واسم سخته تو دنیایی زندگی کنم که اصلا با روحبه من سازگاری نداره سخته واسم خدایا کمکمون کن

نوشته شده در دوشنبه هفتم مرداد 1387ساعت 1:51 قبل از ظهر توسط ندا| |