تاریک می شوم که تو ای روشنای من ! صد آفتاب تازه بسازی برای من آن وقت واژه واژه تو را بیت می کنم طعم شراب می چکد از شعرهای من تا تو تلو تلو بخوری ، مست تر شوی خود را فقط کمی بگذاری به جای من - - تا ملتفت شوی که کلان شهر بوقها دارد چقدر فاصله با روستای من آنجا که دود می شود ارباب هر چه بود «هست »ی که نیست ! ...می شود آیا ؟!... خدای من ! تصویر نخلهاش : نئونهای سبزرنگ کابوسهای هر شبهء خوابهای من بی سایه می شویم در آن ازدحام نور «تو» محو می شود، خود تو ، مثل سایه ، من استخرها و بوی کلر ؛ گیج می شویم دریایمان کجاست ؟!...کجا ؟ آشنای من ! دریا و عطر ماسه و امواج وحشی اش در پای جنگلی که خودش پا به پای من – - می رقصد و جنون تو را دوره می کند هوهوی باد تبزده و های های من بگذار تا تمام شود حرفهای هیچ تا باز عطر شعر بگیرد صدای من : واللیل ِوالنهار ! که لیلی ! جنون توست نصف النهار حادثه بر استوای من این التقای حادثه و گرم جانی ست در سرنوشت سرخ دل بی نوای من این عطر مریم ست که پیچیده در فضا تصلیب می شوم که تویی جلجتای من «هست» ای که هست : من ، تو و گرداب گرم شیر سیلاب سینه های تو ، شوق شنای من

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387ساعت 0:16 قبل از ظهر توسط ندا| |