تبليغاتX
سایه های خیال


سایه های خیال

الا
ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد مرا روزی مباد ان دم که بی یاد تو بنشبنم
جهان پیر است و بی بنیاد از این فرهاد کش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم
حرامم باد
نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت 10:58 بعد از ظهر توسط ندا| |

صبح از دریچه سر به درون می کشد به ناز

وز مشرق خیال

تو ، صبح تابناک تری را

ـ سر در کنار من ـ

         با چهره ی شکفته چو گل های نسترن

                                                 لبخند می زنی.

من ، آفتاب پاک تری را

      در نوشخند مهر تو می بینم

             در مطلع بلند شکفتن

 

من ، روز خویش را

با آفتاب روی تو ،

کز مشرق خیال دمیده ست

آغاز می کنم.

 

من با تو می نویسم و می خوانم

        من با تو راه می روم و حرف می زنم

             وز شوق این محال:

              ـ که دستم به دست توست !-

                       من ، جای راه رفتن

                              پرواز می کنم !

 

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم :

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم.

گاهی میام مردم ، در ازدحام شهر

غیر از تو ؛ هرچه هست فراموش می کنم

 

گویند این و آن به هم – آهسته –

- هان و هان!

                                           دیوانه را ببینید!

بیخود ،چو کودکان

            لبخند می زند !

با خود چگونه گرم سخن گفتن است؟! آه،

من ، دور از این ملامت بیگاه ،

                همچنان ،

                     سرمست ،

 در فضای پریخانه های راز

شاد از شکوه طالع و بخت موافقم

آخر ، چگونه بانک بر آرم که :- عاقلان !

                 دیوانه نیستم ،

    به خدا سخت عاشقــــــــــــــــــم !   
نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387ساعت 11:3 بعد از ظهر توسط ندا| |

زندگی آينه نيست که در او می نگری


زندگی خاک ره است که بر او می گذری


نه زمين باش نه خاک که تو را خوار کنند


وانگهی ذهن تورا پر ز مردار کنند


آسمان باش که خلق به نگاهت بخرند


وز پی ديدن تو سر به بالا ببرند


گر چه غم همره تست دل به اندوه مبند


چون خم حافظ باش خون بدل باش وبخند


نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387ساعت 11:44 بعد از ظهر توسط ندا| |

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم فرقی نداره بی تو بهار مون با پاییز نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت فدای برق ناز اون چشمای قشنگت غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری غصه نخور مسافر بازم می ای به زودی ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی غصه نخور مسافر غصه اثر نداره ز دل تو می دونم هیچ کس خبر نداره غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند بهار تو بر می گردی چیزی نمنونده بخند غصه نخور مسافر تولد دوباره غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیس سفر یه امتحانه به جون تو بلا نیس غصه نخور مسافر تو خود آسمونی در آرزوی روزی که بیای و بمونی
نوشته شده در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387ساعت 11:38 بعد از ظهر توسط ندا| |

من مسافر بی عبور خاطره می گذرم تا گم بشم توی قاب پنجره
تا برم به شهری که خدا فقط خونه داره دیگه اینجا دیگه این شهر واسه من جا نداره
من می رم جایی که هر روز واسه من پور از سرور و نور باشه

من برگشتم امید وارم روزها و لحظات خوبی رو در این عید باستانی در کنار خانواده سپری کرده باشین
نوشته شده در شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت 11:4 بعد از ظهر توسط ندا| |


Design By : Night Skin